Gurupurnima speech II

Gurupurnima speech II

मैले जानेको गुरुधर्म परम्परागत गुरुधर्म भन्दा अलि भिन्न छ । मैले जुन गुरुधर्म सिकेँ त्यसले मलाई भव्य आसनमा बसेर सम्मान थाप्दै अर्ती उपदेश दिन मात्र सिकाएन बरु आम मानवजन सँगसँगै रहेर कार्य गर्दै आप्mनो कर्तव्य पालना गर्न सिकायो । मेरो बुझाइमा गुरु पथप्रदर्शक मात्र होइन, सहयात्री साथी पनि हो । गुरु–आसन भनेको बस्ने कुनै स्थुल आसन होइन बरु यो कर्मको आसन हो, जिम्मेवारीको आसन हो । अनि यो जिम्मेवारी सेवाको लागि हो सम्मानका लागि होइन । सम्मान त सेवाबाट प्राप्त हुने इनाम हो । सम्मान, लिनेको अधिकार होइन दिनेको कर्तव्य हो । त्यसैले सेवा वापत सम्मानको आशा गर्नु व्यर्थ छ । एकजना जिम्मेवार गुरुले पाउने सबैभन्दा ठूलो सम्मान उसले दिएको ज्ञानले कसैको जीवन पहिले भन्दा सुन्दर बन्नु हो । अर्थात् गुरुले दिएको शिक्षा, ज्ञानले मानव चेतना फुल्न सक्नु हो । त्यसैले, मलाई साँच्चिकै सम्मान गर्न चाहनुहुन्छ भने हजुरहरु सबैले त्यस्तो गुरु बन्ने प्रयत्न गर्नुहोस् जुन मैले बुझेको छु, चिनेको छु । मेरो लागि त्यही नै सबैभन्दा उच्च कोटिको सम्मान हुनेछ ।

 

मैले जे बुझेको थिएँ, जे जानेको थिएँ त्यसैलाई हजुरहरु समक्ष राखेँ, हजुरहरुले त्यसलाई ज्ञानको रुपमा ग्रहण गर्दै मलाई गुरुको सम्मान दिनुभयो । अत्यन्तै कृतज्ञ छु म यहाँहरुप्रति । यहाँहरुले मेरो वचनलाई शिरोपर गर्दै प्रेमको महान् यात्रामा पाइला राख्नुभएको छ, जुन अत्यन्तै सह्रानीय छ । यो यात्रा कठिन छ तर अपरिहार्य छ । युगौँदेखि मान्छेले भुलेको यही बाटो देखाउन म आएको हुँ । यस यात्रामा हामी कसरी हिँड्छौँ त्यसले हाम्रो यात्राको गहनता निर्धारित गर्दछ । संसारमा यही मात्र यस्तो बाटो हो जसले हामीलाई सीधा गन्तव्यमा पु¥याउँछ । हामी गन्तव्यमा पुग्न सकेनौँ भने त्यतिबेला बुभ्mनुहोस्, हामीले राम्ररी हिँड्न जानेनछौँ । ढिलोचाँडो संसारका सबै यही बाटोमा आउनेछन् जो सत्यलाई चिन्न समर्थ छन् ।

 

हरेकको जीवनको औचित्य हुन्छ । औचित्यविना जीवनको अस्तित्व नै हुँदैन । जसले